Het verhaal van de indiaan

Vandaag vertel ik het verhaal van een indiaan. Een indiaan die goed kon tekenen wat hij voelde.

Ergens ver van hier, in het grote Amerika daar leeft onze familie “Droomyo” dat is een Indianen familie.
Ze leven daar in tenten met hele families bij elkaar. Waar iedereen gelukkig is, en iedereen daar heeft zijn ding waar ze goed in zijn. Zo zijn de papa’s de jagers, die dan dus in de woestijn gaan om eten te zoeken. De mama’s zijn dan weer goed in het maken van het eten.
De oma’s zijn er altijd voor te luisteren en te helpen naar iedereen. En wie hebben we dan nog? Ja de opa’s, en in onze familie Droomyo is dat opa “Groopa”. Hij is het hoofd van stam. Hij had steeds alles gezien, en was ook van alles op de hoogte. Voor hem kon je nooit iets geheim houden.
Dat is de familie, maar er zijn natuurlijk ook kinderen. En die spelen graag samen rond in het tentendorp. Ze speelde voetbal, met zelfgemaakte ballen, maar ze waren ook creatief, en maakte tekeningen, die ze dan ophingen in de tenten en op hun eigen totempaal.
Ze waren niet allemaal zo, je had ook een indiaan die geen vriendjes had, hij stond er wat buiten. Zijn naam was “Kiko”, hij was wat minder sterk en slim als de andere kinderen in het dorp. Hoe het komt dat hij anders is, is omdat hij niet goed kan praten. Al zou hij dat graag willen kunnen. Niemand vond hem leuk alleen maar Groopa zag dat hij ook wel slim was en wist van het begin dat hij ooit zijn plekje had in het dorp.
Onze Kiko, was vaak ongelukkig. En dan ging hij naar de opa, om zijn gevoel uit te leggen. De opa, kon hem altijd blij maken. Maar op een dag ging hij echt wel heel ongelukkig naar zijn opa, want niemand wou met hem samenspelen. Onze Kiko kon er echt niet meer tegen. Hij was echt aan het wenen, hij wist het allemaal niet meer zo goed. De opa zag hem al aankomen, en wist direct wat er zou gebeuren. Kiko, moest echt eens goed praten met de andere kinderen. De Opa vroeg aan Kiko “wat zou je graag willen worden”. Kiko, wist het niet goed. Opa Groopa, had al snel door dat hij niet veel kon praten, maar misschien kon hij het tekenen. De Opa gaf aan Kiko een stuk papier en een zwart stukje krijt om zodat hij iets kon opschrijven of tekenen. Kiko verschoot wel, hij had dat nog nooit gezien. Hij twijfelde even, maar hij nam het stuk papier aan, en liep terug naar zijn tent.
De dagen gingen voorbij, en onze Kiko had zich al dagen niet laten zien. Al de andere kinderen hadden geen kijk op hem, en dat zal nu ook niet meer veranderen. En eigenlijk had hij daar ook geen problemen mee. Tot op een moment dat Groopa eens naar zijn tent kwam, om te kijken hoe het met hem was. Toen hij binnenkwam, had Kiko had heel de tent volgetekend met tekeningen van het dorp. De Groopa verstond het niet goed. Hij wist niet goed wat zeggen tegen Kiko. Het waren tekeningen over hoe mensen samenwerken en genieten van elkaar. Allemaal vrolijke gezichten, maar ook veel dieren.
Groopa ging bij Kiko zitten op een bankje bij de tent, en ze begonnen te praten. “Denk je nu echt Kiko dat de dieren mee zouden kunnen spelen en genieten met ons dorp?”. Kiko sprak niet zo graag, maar deze vraag vond hij wel interessant. Hij antwoordde “Dieren hebben ook gevoelens…”. De opa verschoot heel hard, hij had nooit gedacht dat zijn kleinzoon het woord ‘gevoelens’ kon gebruiken. Even later begreep hij eindelijk wat het probleem was met Kiko. Hij kon nooit zeggen wat hij voelde als hij bij veel mensen was…
De stam-opa, wist wat hij moest doen. Hij sprak de jagers in zijn dorp aan om alle dieren samen te brengen in het dorp. De jagers vonden dat een beetje raar, maar toen Groopa het verhaal van de gevoelens van Kiko vertelden, zagen de jagers het zitten.
Eén van de jagers, die zei meteen daarna “we moeten ze niet doden, om er iets aan te hebben, we kunnen ze gebruiken voor andere dingen”.
Het werd meteen duidelijk, en ze maakte plannen om slimmer om te gaan met de dieren. Ze konden er niet alleen op rijden, om zo minder te hoeven wandelen, maar ook konden ze zakken op maken dat ze die konden vullen met eten.
En dat allemaal door Kiko zijn tekeningen, en zijn kijk op de stam.
Het ging sinds dan veel beter met onze indianenstam. Je zag de dieren mooi samenwerken met de indianen, je zag alleen maar gelukkige mensen. Ja, ook Kiko was gelukkig. Hij mocht steeds spelen met iedereen, en het tekenen was hij nog niet verleerd. Beter zelfs, hij leerde de andere kinderen ook tekenen.

Iedereen leefde nog lang en gelukkig.